Netherlands: Gold medalist Stijn van Pelt (Leiden): ‘Are not afraid of any team’

Als promovendus in de Promotieklasse zijn de mannen van Leiden hard op weg om zich te handhaven. Dankzij de zwaarbevochten 4-3 overwinning op Almere deze zondagmiddag staan de Oegstenaren nu stevig op de zevende plek. Goudhaantje was Stijn van Pelt, een van de weinige spelers uit de selectie met Hoofdklasse-ervaring.

Van Pelt scoorde namelijk een hattrick tegen de ploeg van onder meer de broers Valentin en Manuel Verga. Zeker zijn laatste doelpunt was wonderschoon. Met een 3-3 tussenstand en nog tien minuten op de klok, scoopte verdediger Tim Bosma van achteren de bal de diepte in. Zonder de bal aan te nemen, sloeg Van Pelt in één keer raak op goal.

‘Ik speel altijd intuïtief. De bal kwam vrij diep, dus deed ik dit. Dat die er dan invliegt, is natuurlijk heerlijk. Zeker omdat het de winnende was’, zei de spits even later in het eigen clubhuis, waar de eerste beats van een TD al te horen waren.

Weer speelt een Van Pelt onder Oltmans

Van Pelt is een van de zes spelers uit de selectie die zijn wortels heeft bij HDM. Hij schopte het daar tot Heren 1, waarmee hij drie jaar geleden naar de Hoofdklasse promoveerde. ‘Spelen op het hoogste niveau was heel vet. Maar het is ook knetterhard werken. Ik kon wel aanhaken, maar merkte toch dat ik niet helemaal goed uit de verf kwam. Dat maakte dat ik minder plezier in het hockey had. Bij Leiden speelden een aantal vrienden met wie ik al in het team had gezeten bij HDM; Alvar Scholman, Jauke Schut en Wessel van der Heide. Ze vroegen of ik niet naar Leiden wilde komen.’

Het feit dat hij twee niveaus lager in de Overgangsklasse ging hockeyen, was voor Van Pelt geen struikelblok. ‘Ook Thijmen Bosman en Victor van Rossum stapten over, eveneens oud-teamgenoten van HDM. Daarbij werd Roelant Oltmans assistent-coach. Toen ik dat hoorde, voelde dat ook alsof het zo moest zijn.’

Bij Leiden stuurt Roelant Oltmans als vanouds een mannenploeg aan. Foto: Ewout Pahud

Succescoach Oltmans werd namelijk wereldkampioen (1998) en won olympisch goud (1996) met Wouter van Pelt als rotsvaste verdediger in het Nederlands team. Inderdaad, de vader van Stijn. Dat is nu bijna dertig jaar geleden. ‘Het is gaaf om nu ook te ervaren hoe hij is als coach. Streng in de positieve zin van het woord. Messcherp en zo ervaren. Hij zou aanvankelijk alleen thuiswedstrijden en één training per week assisteren, maar al snel was hij er altijd bij. Zelfs Groningen-uit sloeg hij niet over. En nu staat hij iedere vrijdagochtend drie kwartier met ons op het veld corners te trainen. Het geeft wel aan hoe betrokken hij is.’

Akkefietjes

Dat Leiden tot nu toe prima meedraait in de Promotieklasse komt voor Van Pelt niet als een verrassing. ‘We trainen keihard en spelen met bravoure. Eerst hielden we ons nog een beetje in, maar we zijn kampioen van de Overgangsklasse geworden door te pressen. Nu we dat weer volle bak doen, gaat het nog beter. We zijn voor geen team bang. Dat we eind november bijvoorbeeld van Schaerweijde hebben gewonnen, is deels geluk, maar zegt zeker ook dat we echt wel kunnen hockeyen. We doen niet onder voor de teams die boven ons staan. Daarbij zijn we op en buiten het veld vrienden. Op vrijdagavond zitten we met z’n allen te kaarten na de training en veel gasten wonen met elkaar in een huis en spreken met elkaar af buiten de wedstrijden om.’

Lachende gezichten bij Van Pelt (rechts van keeper Thijs Dekker) en zijn teamgenoten na de winst op Almere. Foto: Ewout Pahud

Van Pelt heeft dus helemaal zijn draai gevonden bij Leiden, waarmee hij vorig seizoen dus direct promoveerde naar de Promotieklasse. Negentien punten uit dertien duels is de voorlopige oogst.

‘We willen met elkaar de volgende stap zetten. Laten zien dat we hier thuishoren. Er zijn spelers die nog geen ervaring hebben in deze competitie. Dat merkten we vooral in het begin. Maar je ziet die jongens elke training en wedstrijd vooruitgaan. Iedere training spelen we een potje voor een klassement. Dat roept nog meer competitiviteit op. Soms leidt dat tot een akkefietje, omdat iedereen zo graag wil winnen. Stiekem vind ik dat vooral heel mooi.’